מופע | גל לוינסון: יש לי \ אין לו סוף

בעקבות האלבום ארץ טרופית יפה, לבשנו מעילי גשם ויצאנו החוצה לרחובות דרום תל אביב. החום נהיה בלתי נסבל. ממש. והתחלנו להזיע. עוד ועוד ועוד. ובעודנו מנגבות שכבות של זיעה נפגשנו עם הכאב שחוזר על עצמו ועם החשק לרקוד ולעשות אהבה. (כמו בריו?).

זה אלבום מ-1977 של מוסיקה ברזילאית שתורגמה לעברית, ושהפך לחלק מהפולקלור המקומי. החוויה של 'גדלתי על זה' מול 'מה זה קשור אליי' יוצרת תחושה של זרות וריחוק כמו שאנחנו לעתים מרגישות כלפי המקום הזה (ישראל?).

מתוך התחושה הזו יצאנו למדוד תנועות ותמונות שונות במטרה לבדוק מה נותר, מה נשבר, מה שלנו. מה יש לנו עוד בגוף, במקום ובזמן הזה.

כוריאוגרפיה: גל לוינסון

מופיעות: מאיה רחל שיף וגל לוינסון

מוזיקאית: זיו בראשי

ליווי אמנותי: עדו פדר, טל יחס

העבודה פותחה בתמיכה של מועצת הפיס לתרבות ולאמנות

העבודה הועלתה בבכורה בפסטיבל צוללן

תודות: לעדו פדר על התמיכה וההזמנה לפסטיבל, לטל יחס ולמרכז לאמנות עכשווית, לרותם לוי ולמפעל ירושלים, לדרור שובל, רעי כגן, יסמין שטינמיץ, קובי סויסה, סיגל דהן וגלעד לוין.

גל לוינסון היא רקדנית ויוצרת בתחום המחול והפרפורמנס. בוגרת תואר ראשון במחול ובהוראה מסמינר הקיבוצים, ותואר שני באמנויות המופע ותרבות ויזואלית ממוזיאון ריינה סופיה במדריד; כמו כן, היא בוגרת הסדנה להכשרת רקדנים של ורטיגו, ותכנית La Collectiz!.

עבודותיה פותחו והוצגו בפסטיבלים ובתכניות רזידנסי, ביניהם: פסטיבל צוללן, הגלריה החיה של ביה"ס לתיאטרון חזותי, La Térmica (מלגה), Espacio DT, Teatro Conde Duque (מדריד), רזידנסי טייץ במרכז סוזן דלל, פסטיבל הבית, המשכן לאמנות הרצליה, מרכז אדמונד דה רוטשילד, תיאטרון קליפה, פסטיבל הבובות ירושלים, ותיאטרון החנות.

משך העבודה: כ-45 דקות

דימוי: יש לי \ אין לו סוף, 2026. צילום: דרור שובל

Performance | Gal Levinson: Pais Tropical

Inspired by the album Pais Tropical, we put on raincoats and stepped out into the streets of South Tel Aviv. The heat became unbearable. We started sweating. More and more and more. And as we wiped layers of sweat from our bodies, we encountered the ongoing pain
and the desire to dance and make love. (like in Rio?)

It’s an album from 1977 of Brazilian music translated to Hebrew, which over time became part of the local cultural folklore. The familiarity of ‘I grew up with this’ alongside the feeling of ‘It has nothing to do with me’ creates a sense of being out of place (Israel?)

And this led us to measure different movements and images in order to learn what remains, what is ours, and what is still left in our bodies, in this place and at this moment.

Choreographer: Gal Levinson
Performed by: Maya Rachel Schiff and Gal Levinson

Music: Ziv Brashi

Created with the support of the Pais Council for Culture and Arts

Premiered at the Diver Festival, 2026

Special thanks to the CCA: Tel Aviv-Yafo, to Ido Feder for his support in developing the work and for the invitation to take part in the Diver Festival. Hamifal, Rotem Levi, Dror Shoval, Rei Cagan, Yasmin Steinmetz, Kobi Swissa, Sigal Dahan and Gilad levin

Gal Levinson is a choreographer and dancer. She holds a degree in Dance and Education, from Hakiboutzim Collegeת TLV, and a Master's in Performing Arts and Visual Culture from the Reina Sofía Museum, University of Castilla-La Mancha.

She has presented and developed her works in various venues, including the Tel Aviv Museum, The Living Gallery Jerusalem, Tights: Dance & Thought Residency at Suzanne Dalal Center, Tel Aviv, the final Choreographic Contest of Madrid, ME, MYSELF & I 35º Madrid, Paradillo Theatre, and Conde Duque Theatre, Madrid. She has also participated in the Jerusalem Puppet Festival, Intimadance Festival Tel Aviv, Espacio DT Residency, Madrid, La Térmica Málaga with Bienal Sur Residency Program, Noche Scratxe Gaua #16, and Vitoria-Gasteiz.

Duration: approx. 45 mins

Image: Pais Tropical, 2026. Photo: Dror Shoval

عرض | غال ليفنسون: أرض استوائية جميلة

استلهامًا من «أرض استوائية جميلة»، ارتدينا معاطف المطر وخرجنا إلى شوارع جنوب تل أبيب. أصبحت الحرارة لا تُطاق. فعلًا. وبدأنا نتعرّق. أكثر فأكثر فأكثر. وبينما كنّا نمسح طبقات العرق، التقينا بالألم الذي يعاود نفسه، وبالرغبة في الرقص وممارسة الحب. (كما في ريو؟).

صدر الألبوم عام 1977، ويضم موسيقى برازيلية تُرجمت إلى العبرية، وقد أصبح جزءًا من الفولكلور المحلي. إن التوتر بين تجربة «لقد كبرتُ على هذا» وبين سؤال «ما علاقة هذا بي؟» يولّد إحساسًا بالغربة والاغتراب، شبيهًا بما نشعر به أحيانًا تجاه هذا المكان (إسرائيل؟).

انطلاقًا من هذا الشعور، بدأنا باختبار حركات وصور مختلفة، في محاولة لفحص ما الذي بقي، وما الذي انكسر، وما الذي يعود إلينا. وما الذي لا يزال موجودًا لدينا، في الجسد والمكان وفي هذا الزمن.

الكوريغرافيا: غال ليفنسون
أداء: مايا راحيل شيف وغال ليفنسون
موسيقى: زيف براشي
مرافقة فنية: عيدو فيدر، تال ياحَس

طُوّر العمل بدعم من مجلس مفعال هبايس للثقافة والفنون.
قُدّم العمل للمرة الأولى ضمن مهرجان تسوللان.

شكر خاص: لعيدو فيدر على الدعم والدعوة إلى المهرجان، ولتال ياحَس وللمركز للفن المعاصر، ولروتم ليفي ولمفعال يروشالايم، ولدرور شوفال، ورعي كاغان، وياسمين شتاينميتس، وكوبي سويسا، وسيغال دهان، وغيلاد ليفين.

غال ليفنسون راقصة وفنانة تعمل في مجالي الرقص وفنون الأداء. حاصلة على درجة البكالوريوس في الرقص والتدريس من كلية سمينار هكيبوتسيم، وعلى درجة الماجستير في فنون الأداء والثقافة البصرية من متحف رينا صوفيا في مدريد. كما تخرّجت من ورشة تأهيل الراقصين التابعة لفرقة فيرتيغو، ومن برنامج La Collectiz!.

طُوّرت أعمالها وعُرضت في مهرجانات وبرامج إقامة فنية مختلفة، من بينها: مهرجان تسوللان؛ «المعرض الحي» في مدرسة المسرح البصري؛ La Térmica (منحة)؛ Espacio DT؛ Teatro Conde Duque في مدريد؛ إقامة «تايتس» في مركز سوزان دلال؛ مهرجان هبايت؛ متحف هرتسليا للفن المعاصر؛ مركز إدموند دي روتشيلد؛ مسرح كليبا؛ مهرجان القدس للدمى؛ ومسرح هحنوت.

مدة العرض: نحو 45 دقيقة

الصورة: أرض استوائية جميلة، 2026. تصوير: درور شوفال.